[...]


	" بوی لنت ِ سوخته مياد ! "
	سه شنبه بیست و هشتم فروردین 13869:46 فریبا
	اين سراشيبي بدجوري شيبش تنده پاتو از روي ترمز برندار! با دندهء سنگين حركت كن! شايد بشه آخر ِ راه سالم پياده شي از اين مركب ِ عشق پی نوشت ۱: دلم نمی خواد این پست و زودعوض کنم ، دوست دارم كساني كه نظر مي ذارن از تجربه هاي شخصيشون بگن از واقعيت زندگيشون، نه از دانستگي ها و درست غلط ها و آرزوها، از اون لحظه هاي ترديدشون بگن و تصميمي كه گرفتن و نتيجه اي كه گرفتن آتنا راست مي گه هر كسي كه تو وادي خود شناسي قدم گذاشته باشه خيلي زود ياد مي گيره كه بايد در لحظهء حال زندگي كنه و نترسه و دلشو زندگي كنه ، مي خوام بدونم چه كساني اينكارو كردن چه نتيجه اي گرفتن و الان چي فكر مي كنن الان كه اون لحظه هاي ترديد گذشته و همه چيز تموم شده يا هنوز ادامه داره ... دلم نصيحت والد نمي خواد، آه و فغان و حتي هيجان كودك هم نمي خواد، دلم يه بالغ صادق مي خواد مي شه لطفا"؟ مرسي پي نوشت ۲: در سیاهترین شبهای روحم نیز حتی می بینمت شعلهء نارنجی ِ زندگی پی نوشت۳: آپ کنم؟ آپ نکنم؟ من هنوز جواب سوالمو نگرفتم، قدر مسلم اينه كه موضوع ِ اين نوشته احساس مي كنه در سراشيبي افتاده اونم با شيب تند، حالا سوال مشخصم اينه : چقدر مي تونيم به حسامون اعتماد كنيم؟ در اين مورد خاص آيا اين يه حس شهوديه؟ يا ضبط والد؟ يا ترس از تكرار تجربه اي تلخ؟ يا قدرت تميز و تشخيص؟ راه غلبه به اين ترديد چيه؟ لحظهء يقين كجاست؟ پي نوشت ۴: تو كه نيستي! و نخواهي بود! (اصلا' بوده اي هرگز؟!) از خوابهايم بيرون برو! ديگر نمي خواهمت ديد پي نوشت ۵: روز قشنگيست با غم هايم خداحافظي مي كنم امروز راهمان جداست پی نوشت ۶: از آنجائیکه چرخ بر هم زنم ار جز به مرادم گردد، از اين به بعد اينجا پست ميذارم http://faribam.blogfa.com
	\|